شمارهٔ ۲۹۰
هوش مصنوعی: غزل به زیبایی ارتباط و دوستی میان انسان‌ها و طبیعت را توصیف می‌کند. شاعر آرزومند خوشی و آرامش در کنار دوستداران است، حتی در برابر دشمنان. او به اهمیت نعمت‌های طبیعی مانند پرندگان و باغ‌ها اشاره می‌کند و احساسات عاشقانه‌اش را با شعری پر از تصویرسازی زیبا بیان می‌کند. همچنین، شاعر از جذابیت و تأثیرات نگاه و زلف معشوقش سخن می‌گوید و از احساساتش درباره این عشق بیقرار و پرشور یاد می‌کند. غزل در نهایت، زیبایی و طراوت جوانی را یادآور می‌شود.
چه خوش باشد میان لاله زارانبرغم دشمنان با دوستداران
هوش مصنوعی: در میان گلهای لاله، بودن با کسانی که دوستت دارند، بسیار لذتبخش است، حتی اگر دشمنانی در اطراف تو باشند.
گرامی دار مرغان چمن راالا ای باغبان در نوبهاران
هوش مصنوعی: ای باغبان، در بهار، پرندگان چمن را گرامی بدار و به آنها احترام کن.
نفیر عاشقان در کوی جانانصفیر بلبلان بر شاخساران
هوش مصنوعی: صدای عاشقان در کوی محبوب مانند نغمه بلبلان بر درختان است.
بنالم هر شبی در آرزویشچو کبکان دری بر کوهساران
هوش مصنوعی: هر شب با حسرت و اندوه در آرزوی او فریاد میزنم، مانند کبوترانی که بر قلههای کوه پرواز میکنند.
قیامت آنزمان باشد به تحقیقکه از یاران جدا مانند یاران
هوش مصنوعی: روز قیامت زمانی خواهد بود که دوستان از یکدیگر جدا شوند و دیگر نتوانند یکدیگر را درک کنند.
مرا در حلقه ی رندان درآریدکه می پرهیزم از پرهیزگاران
هوش مصنوعی: مرا در جمع رندان و آزادگان بپذیرید، چرا که من از افرادی که همیشه در حال احتیاط و دوری از لذتها هستند، فاصله میگیرم.
ز زلف بیقرار و چشم مستشنمی ماند قرار هوشیاران
هوش مصنوعی: با دیدن زیباییهای زلف همیشه در حال بیقراری و چشمان مست او، حتی انسانهای باهوش و هوشیار نیز آرامش خود را از دست میدهند.
خوش آمد قامتش در چشم خواجوصنوبر خوش بُود بر جویباران
هوش مصنوعی: حضور زیبای او در نظر خواجو مانند درخت صنوبر بر کنار جویباران دلانگیز و خوشایند است.