شمارهٔ ۲۹۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت محبوب است که از او به عنوان "نرگس مست" یاد می‌شود. شاعر عشق و اشتیاق خود را به محبوبی که باعث فتنه و جذابیت در دل‌ها شده، بیان می‌کند. او به توصیف زیبایی‌های محبوب می‌پردازد، از جمله چهره‌اش که همچون ماه درخشان است و زلف‌هایش که به شب غمگین می‌مانند. همچنین، باده و دل‌باختگی را به عنوان نمادهای عشق و لذت از زندگی معرفی می‌کند. در نهایت، شاعر دعوت می‌کند تا جشن و شادی برپا شود و از زیبایی‌های عشق و عشق‌بازی لذت ببرند.
نرگس مستت فتنه ی مستانتشنه ی لعلت باده پرستان
هوش مصنوعی: چشمهای زیبا و گیرایت همچون جاذبهای است که دیوانگان عاشق را به سوی خود میکشاند؛ آنها که به خاطر زیبایی لبهایت تشنهاند و آرزوی نوشیدن از جام محبت تو را دارند.
روی تو ما را لاله و نسرینکوی تو ما را گلشن و بستان
هوش مصنوعی: چهره زیبای تو برای ما مانند لاله و نسرین است و محل زندگیات برای ما به مانند باغ و گلستان میباشد.
زلف سیاهت شام غریبانروی چو ماهت شمع شبستان
هوش مصنوعی: موهای سیاه تو همچون شبی تاریک، مانند صورت زیبای تو درخشانی همچون شمعی در شبهای طولانی است.
در چمن افتد غلغل بلبلچون تو در آئی سوی گلستان
هوش مصنوعی: در باغ، صدای خوش بلبل به گوش میرسد وقتی تو به سوی گلستان میآیی.
طلعت زیبا یا قمرست اینلعل شکرخا یا شکرست آن
هوش مصنوعی: چهره زیبا یا ماه است، آیا این لبهای شیرین شکر هستند یا خود شکر؟
دست بخونم شسته و از منهوش دل و دین برده بدستان
هوش مصنوعی: دست من را به خون شسته و از من عقل و ایمان را با دستانش ربوده است.
باده صافی خرقه صوفیدر کش و بر کش در ده و بستان
هوش مصنوعی: نوشیدن شراب خالص و تأمل در زندگی ریاضتکشی دارد. در زندگی بیایید بین ده و باغ بگردیم و از زیباییهایش لذت ببریم.
پرده بساز ای مطرب مجلسباده بیار ای ساقی مستان
هوش مصنوعی: ای مطرب، پردهای بزن و جشنی برپا کن، ای ساقی، بادهای به مستان بده.
خواجوی مسکین بر لب شیرینفتنه چو طوطی بر شکرستان
هوش مصنوعی: خواجوی مسکین به زیبایی و شیرینی فتنهای شبیه است به طوطیای که در میان شکرستان، شیرینیها را میبیند و از آن لذت میبرد.