شمارهٔ ۳۲۱ - خواجوی کرمانی

گرفتمت که بگیرم عنان مرکب تازیکجا روم که فرس بر من شکسته نتازی

تو شاهبازی و دانم که تیهوان نتوانندکه در نشیمن عنقا کنند دعوی بازی

شبان تیره بسی برده ام بآخر و روزیشبی چو زلف سیاهت ندیده ام بدرازی

ضرورتست که پیشت چو شمع سوزم و سازمگرم چو شمع بسوزی ورم چو عود بسازی

مرا بضرب تو چون چنگ سرخوشست ولیکنتو دانی ار بزنی حاکمی و گر بنوازی

بدوستی که چو دل قلب و نادرست نیایمگرم در آتش سوزنده همچو زر بگدازی

بخون بشوی مرا چون قتیل تیغ تو گشتمکه در شریعت عشقت شهید باشم و غازی

چو روشنست که نور بقا ثبات نداردبناز خویش و نیاز من شکسته چه نازی

فدای جان تو خواجو اگر قتیل تو گرددولی بقتل وی آن به که دست خویش نیازی