شمارهٔ ۳۶۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره عواطف و احساسات عاشقانه و درد دل یک عاشق است. شاعر از عشقش به معشوقه‌اش می‌گوید و بیان می‌دارد که اگر معشوق را می‌دید، تمام احساساتش را به او می‌افشاند. او از صبرش که تنها با کمک معشوق میسر است صحبت می‌کند و به عواطف عمیقش اشاره دارد. شاعر اشاره می‌کند که اگر عشقش در خطر نبود، او همه چیز را برای معشوق هزینه می‌کرد و از درد و رنجش می‌نالد. متن نشان‌دهنده‌ی عشق عمیق، درد فراق، و خواسته‌های درونی شاعر است.
روی تو گر بدیدمی جان بتو برفشاندمیصبرم اگر مدد شدی دل ز تو واستاندمی
هوش مصنوعی: اگر بر چهرۀ تو نگاهی میانداختم، جانم را به پای تو میریختم؛ اگر کمک میکردی، صبرم را کنار میگذاشتم و دل را از تو میگرفتم.
چون تو در آمدی اگر غرقه ی خون نبود میبس که گهر بدیدگان در قدمت فشاندمی
هوش مصنوعی: وقتی تو وارد شدی، اگر از شدت احساس غم و اندوه به شدت نگریسته نمی شدم، به یقین اشک هایی چون مروارید را به پای تو می ریختم.
کاج نراندی ای صنم توسن سرکش از برمتا ز دو دیده در پیت خون جگر نراندمی
هوش مصنوعی: ای معشوق من، تو مانند یک اسب سرکش میمانی که نمیخواهم از کنارم دور شوی. تنها از دو چشمانم، دریای غم و خون دل را نمیریزم.
پای دل رمیده گر باز بدستم آمدیترک تو کردمی و خویش از همه وارهاندمی
هوش مصنوعی: اگر دوباره دل گریزانت به من برگردد، از تو بریدن و جدا شدن از تمام دیگران را انتخاب میکنم.
نوک قلم بسوختی از دل سوزناک منگرنه ز دیده دمبدم آب برو چکاندمی
هوش مصنوعی: نوک قلم در اثر احساسات عمیق و سوزان من سوخته، و اگر نه، از چشمانم هر لحظه آب اشک میریخت.
ضعف رها نمی کند ورنه ز آه صبحدمشعله فروز چرخ را مشعله وانشاندمی
هوش مصنوعی: ضعف من رها نمیکند؛ اگر نه، صدای دلانگیز صبحگاهی میتوانست آتش زندگی را روشن کند و مرا بیدار کند.
خواجو اگر چو دود دل دست در آه من زدیگر بزمین فروشدی بر فلکش رساندمی
هوش مصنوعی: اگر خواجو مثل دود دل را به آه من میسوزاند، به زمین میافتاد و من او را به آسمان میرساندم.