شمارهٔ ۵ - و له ایضاً
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ستایش و تمجید از فضایل و نعمت‌های یک شخصیت بزرگ می‌پردازد. او به زیبایی‌های طبیعت و قدرت و حلم این شخصیت اشاره می‌کند و آن را بالاتر از آسمان‌ها و ستارگان می‌داند. شاعر زوال انسان‌ها را در مقایسه با مقام و منزلت این شخصیت نشان می‌دهد و به فضل و تأثیر او در عالم اشاره می‌کند. در نهایت، او از این شخصیت می‌خواهد که در مسیر فضل و کمال راهنمایی کند تا دیگران نیز به موفقیت و کمال برسند.
زهی ز شرم عطای تو آب گشته بحارز دست حلم تو بر خاک ره نشسته جبال
هوش مصنوعی: عطا و بخشش تو چنان زیبا و شرمآور است که در نتیجه آن، چشمهها و برکات زمین به آب تبدیل شدهاند و کوهها از فروتنی و صبر تو بر زمین نشستهاند.
نجوم ثابته پیش سپهر قدرت پستزبان ناطقه نزد صریر کلکت لال
هوش مصنوعی: ستارهها در آسمان ثابت و پایدارند، در حالی که قدرت و تواناییها در برابر صدا و سخن انسان مانند سکوتی بیصدا است.
ز نسل آدمی و آدمی باستحقاقزاهل عالمی و عالمی باستقلال
هوش مصنوعی: این بیت به انسان‌ها اشاره دارد و میگوید که نسل انسان‌ها بر اساس شایستگی و شناختشان به دنیا آمدهاند. همچنین بیان می‌کند که عالم، به واسطه استقلال و خودبسندگی خود، از دیگران متمایز است. به طور کلی، این جملات به اهمیت توانمندی و دانایی افراد در جهان اشاره دارند.
سرای خلد فضایت معوّل دولتجناب فضل مآبت مقبّل اقبال
هوش مصنوعی: بهشت تو، جاییست که در آن، مقام و جایگاه به فضل و نعمت‌های تو وابسته است، و حضور تو باعث رونق و سعادت میشود.
بطبع عنصری ای شمس مشرق تفضیلبرای انوری ای بدر مطلع افضال
هوش مصنوعی: ای شمس درخشان و روشن، تو به طور طبیعی بر تمام عناصر برتری داری، مانند بیدری که در کانون نور و رحمت قرار دارد.
جمال خورده ز حسن عبارتت تشویرکمال کرده ز لطف مقالت استکمال
هوش مصنوعی: زیبایی و جمال تو باعث شده است که کارهایت به کمال برسد و لطف دیدارت رشد کرده و به تمامیت و شکوه بیفزاید.
ز راه فضل بفرما که رکن دعوی داربرین طریق که دعوی کند رسد بکمال
هوش مصنوعی: از مسیر بزرگواری بگذر، زیرا پایه ادعا را در این راه قرار دادهای که هر کس در این مسیر قدم بردارد، به کمال خواهد رسید.