شمارهٔ ۴ - فی الاستعطاف و الشکوی عن تعویق الاحسان
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی ستایش و عظمت خداوند و جایگاه او در جهان است. شاعر به زیبایی‌های آفرینش و قدرت پروردگار اشاره می‌کند و او را پرچمدار نور و هدایت می‌داند. همچنین، شاعر از بی‌نظیری خداوند سخن می‌گوید و بیان می‌کند که اگر انسان‌ها دچار نقص و عیب هستند، این امر طبیعی است و نیاز به رحمت و انعام پروردگار دارند. در نهایت، او ابراز می‌کند که حتی اگر خداوند توجهی به بندگان نداشته باشد، این نگران‌کننده نیست چرا که ذات او منزه و پاک است.
سپهر مهر معالی مه سپهر جلالزهی ضمیر تو از منهیان عالم غیب
هوش مصنوعی: آسمان پرستاره با نور خورشید، نشاندهندهی عظمت و شکوه توست و ذهن تو از رازهای پنهان جهان غیبی آگاه است.
اگر نه حفظ تو بودی اساس عالم رامعارج فلکی منهدم شدی لاریب
هوش مصنوعی: اگر حمایت و نگهداری تو نبود، اساس عالم زیر و زبر میشد و آسمانها از هم میپاشیدند، بدون شک.
جهان ز بهر جلال تو قرطه ئی می دوختبر آمد اطلس گردونش از قواره ی جیب
هوش مصنوعی: جهان به خاطر زیبایی و جلال تو، مانند درزی که پارچهای را میدوزد، دوخته شده و آسمان همچون پارچهای از جنس اطلس از تکههای جیب تو تشکیل شده است.
فروغ لمعه ی رای تو ملک و ملت راهمان شعاع که شد رهبر شبان شعیب
هوش مصنوعی: نور روشنایی افکار تو برای کشور و ملت همانند نوری است که راهنمای شبانی چون شعیب شد.
اگر ملال نمائی ز بنده عیبی نیستچرا که ذات شریف منزهست از عیب
هوش مصنوعی: اگر از من ناراحت باشی، ایرادی ندارد، زیرا ذات والای من از هر عیبی پاک است.
روا مدار که در انتظار انعامتدهد بسن شبابم زمانه وصمت شیب
هوش مصنوعی: هرگز اجازه نده که زمانه در انتظار پاداش تو، جوانیام را هدر دهد و در سکوت پیری بگذرد.