شمارهٔ ۱۱ - فی طلب العیادة
هوش مصنوعی: این متن به تمجید و ستایش از یک شخصیت بزرگ و تاثیرگذار به نام "شمس دین و دولت" می‌پردازد. شاعر به ویژگی‌های برجسته او اشاره می‌کند و او را به عنوان منبع دانش و قدرت توصیف می‌کند.
شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که وجود او مانند نوری در آسمان علم و دانش است و برکاتی که از حضور او ناشی می‌شود، بر زندگی دیگران اثر می‌گذارد. همچنین احساسات عمیق شاعر نسبت به او و دردهایی که از دوری‌اش رنج می‌برد، به وضوح بیان شده است.
به طور کلی، متن ترکیبی از عشق، احترام و درخواست توجه از سوی شاعر به این شخصیت معتبر است. شاعر نهایت امیدواری خود را به او و اثرات مثبت وجودش ابراز می‌کند و از او درخواست می‌کند که از حال ناتوانی‌اش باخبر شود.
جهان جود شمس دین و دولتزهی طبع تو در دانش جهانی
هوش مصنوعی: دنیا مملو از بخشش و سخاوت است و وجود تو که پر از دانایی است، در این عالم درخشان و ارزشمند است.
نه چون رایت فلک را آفتابینه چون قدرت زمین را آسمانی
هوش مصنوعی: نه همچون خورشید که در آسمان بر فراز زمین میتابد، نه مانند قدرتی که بر زمین حاکم است و به آسمان دست مییابد.
سپهر فضل را تابنده مهریجهان علم را صاحبقرانی
هوش مصنوعی: در آسمان فضیلت، خورشید خوبی میدرخشد و در دنیای دانش، علم مقام والایی دارد.
فلک را نور رایت رهنمائیقضا را نوک کلکت ترجمانی
هوش مصنوعی: آسمان را نور علم و معرفت تو روشن کرده و سرنوشت را با رهبری تو هدایت می کند.
صبا از گلشن لطفت نسیمیسپهر از آتش قهر دخانی
هوش مصنوعی: باد نسیموار از باغ دلانگیز تو میوزد و آسمان پر از دود آتش خشم است.
سر بام جلالت را نزیبدبجز کیوان هندی پاسبانی
هوش مصنوعی: در بالای خانهای که به زیبایی شما میبالد، جز کیوان هندی هیچ چیز شایسته نگهبانی نیست.
همای همّت عالیت را نیستبرون از برج برجیس آشیانی
هوش مصنوعی: پرواز همت بلند تو، فراتر از برج برجیس، جایی ندارد.
ندیده پیر گردون تا جهانستچو بخت کامگارت نوجوانی
هوش مصنوعی: پیر و تجربهدیده روزگار، به اندازهای که بخت خوب تو در جوانی بود، چیزی مشابه را در دنیا ندیده است.
بدان ماند فلک پیش وقارتکه برخیزد غباری ز استانی
هوش مصنوعی: میتوان گفت که وقتی تو با وقار و مقام خود برمیخیزی، مانند این است که آسمان به احترام تو غباری از خاک برمیدارد.
نه بی لطفت هوا را اعتدالینه چون قهرت جهانرا قهرمانی
هوش مصنوعی: نه زیباییهای عالم در absence محبت تو به حالت متعادل میرسد و نه شدت خشم تو باعث سرکوبی و تسلیم جهان می‌شود.
چو آب چشم من بر خاک کویتنروید لاله ئی در بوستانی
هوش مصنوعی: اگر اشکهای من بر خاک کویت بریزد، در آن صورت در بوستان هیچ لالهای نخواهد شکفت.
چو مرغ طبع من در باغ مدحتنخواند بلبلی در گلستانی
هوش مصنوعی: وقتی که شعر و زیباییهای کلامم به خاطر نمیآید، مانند پرندهای هستم که در باغی از تحسین و ستایش نمیتواند آواز بخواند، همانند بلبلهایی که در گلستانهای پر از گل و عطر به سر میبرند.
تو در عیشی و من در بستر دردنه دل در بر نه در بر دلستانی
هوش مصنوعی: تو در حال خوشی و شادی هستی، در حالی که من در بستر بیماری و درد به سر میبرم. نه دل من را در بر داری و نه کسی از محبوبی در کنار توست.
نه بینام تو می رانم حدیثینه بی یاد تو می باشم زمانی
هوش مصنوعی: من نه بدون یاد تو میکوشم که به پیش بروم و نه بدون اینکه از تو حرفی بزنم، مدتی دوام میآورم.
چرا باید که دور از خدمت توبتلخی جان دهد شیرین زبانی
هوش مصنوعی: چرا باید کسی که به تو خدمت نمیکند، با وجود شیرینی زبانش جان خود را با تلخی به خطر بیندازد؟
تو گوئی تیر چرخ آبنوسیکشد هر لحظه بررویم کمانی
هوش مصنوعی: انگار تیر زهرآگینی هر لحظه به صورتم فرود میآید و مرا تحت فشار قرار میدهد.
ز انفاس تو گریابم نسیمیترا دانم کزین نبود زیانی
هوش مصنوعی: از نفسهای تو به نسیمی پناه میبرم و میدانم که از این کار ضرری نیست.
ز یمن مقدمت امیدوارمکه از صحّت پدید آید نشانی
هوش مصنوعی: به خاطر حضور خوشایند تو، امیدوارم نشانهای از سلامتی و تندرستی بروز کند.
اگر وقتی توانی از سر لطفبپرس آخر ز حال ناتوانی
هوش مصنوعی: اگر زمانی فرصت کردی، با محبت بپرس که از حال و روز کسی که ناتوان است، چه خبر است.
مگر یابم بفرّ اهتمامتز دست نکبت گردون امانی
هوش مصنوعی: اگر بتوانم از نگرانیهای تو در برابر بدبختیهای زندگی رهایی یابم، در آن صورت آرامش و آسودگی را پیدا خواهم کرد.
ازان نزلی که در پایت فشانندمرا جانیست و انهم نیم جانی
هوش مصنوعی: اگر بر زمین بیفتند و بر من پا بگذارند، برای من چیزی نیست و حتی اندکی هم از جانم را نمیگیرد.
سپهرت چاکر و بختت جوانبادسعادت همنشین در هر مکانی
هوش مصنوعی: آسمانت همیشه در خدمت تو باشد و بختت جوان و شاداب باشد تا خوشبختی همواره در هر جایی همراهت باشد.