شمارهٔ ۲۲ - فی الشکایة من بعضی الارذال
هوش مصنوعی: این شعر به زبان فارسی روایتگر احساسات عمیق شاعر است. او از ناامیدی و قضاوت نادرست درباره خود سخن می‌گوید. شاعر به سکه‌ای بی‌ارزش تشبیه می‌شود که به خاطر نداشتن زیبایی و ارزش در دنیای اطرافش مورد تحقیر قرار می‌گیرد. هم‌چنین، از شادی و شوقی که در مقابل درگاه یک نعمت بزرگ (ممکن است به خدا یا حقیقتی والا اشاره داشته باشد) ابراز می‌کند، سخن می‌گوید. در کل، شعر بیانگر تضاد میان ارزش درونی و قضاوت‌های سطحی جامعه است.
ای سکّه‌ات قراضهٔ اقبال را عیاربی‌طلعت دراهم افضال ناسره
هوش مصنوعی: ای سکهات، که ارزش و خوشبختی را به زیبایی خود نشان نمیدهد، در واقع، پول و نعمتهای فراوانی را به همراه دارد.
طاوس سدره قهقهٔ شوق می‌زندبر درگه رفیع تو چون کبک بردره
هوش مصنوعی: طاووس درخت سدره با شادی و سرور به سمت درگاه بلند تو آواز میخواند، مانند کبکی که بر دامن کوهست.
داری روا که خبث کند در قفای منهر ناکسی گدای قفا خواره مسخره
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که هر فرد ناپاک و بیارزشی حق دارد از من انتقاد کند و من نباید به حرفهای او اهمیت دهم. حتی کسانی که به دنبال پایین آوردن من و بی‌ارزش کردن من هستند، قدرتی برای تاثیرگذاری بر من ندارند.