شمارهٔ ۱۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و محبت حسن محبوب است. شاعر به وصف جمال و کمال محبوب می‌پردازد و عشق او را موجب حیات می‌داند. او می‌گوید که زندگی بدون روای محبوب حرام است و حضور او دل را شاداب می‌کند. شاعر همچنین به حال و هوای دلbroken و شوق و آرزوی خود برای وصال محبوب اشاره می‌کند و عشق او را همچون گلستانی سرشار از عطر و زیبایی توصیف می‌کند. به طور کلی، شعر بیانگر عمیق‌ترین احساسات عاشقانه و longing برای وصال معشوق است.
حسن تو نهایت جمالستلطف تو بغایت کمالست
هوش مصنوعی: زیبایی تو به اوج کمال رسید است و محبت تو به نهایت لطف رسیده است.
با زلف تو هر که را سری هستسر در قدم تو پایمالست
هوش مصنوعی: هر کس که به زلف تو دلبسته باشد، برای او سر ناز و کرامت تو ارزش زیادی دارد و او آماده است تا در پای تو به خاک بیفتد.
بی روی تو زندگی حرامستوز دست تو جام می حلالست
هوش مصنوعی: بدون حضور تو زندگی بیمعنا و نارواست و تنها با یاد توست که لذت حقیقی را میتوان چشید.
باز آی که بی رخ تو ما رااز صحبت خویشتن ملالست
هوش مصنوعی: برگرد و بر ما بنگر که بی وجود تو، از تنهایی و نبودن تو رنج میبریم.
جانم که تذرو باغ عشقستزین گونه شکسته پرّ و بالست
هوش مصنوعی: عشق مانند باغی است که روح من در آن پرواز می‌کند، اما به خاطر ناکامیها و شکستها، تواناییاش را از دست داده است.
مرغ دل من هوا نگیردزانرو که چنین شکسته بالست
هوش مصنوعی: پرنده دل من نمیتواند پرواز کند، چون بالهایش به خاطر شکستگی آسیب دیدهاند.
این نفحه ی روضه ی بهشتستبا نکهت گلشن وصالست
هوش مصنوعی: این عطر و بویی که حس میشود، نشانهای از بهشت است و بوی خوش آن، حاصل وصل و همراهی با معشوق است.
این خود چه شمامه ی شمیمستوین خود چه شمایل شمالست
هوش مصنوعی: این چه بویی است که دارد و این چه شکلی است که مانند شمال میباشد.
خواجو بلب تو آرزومندچون تشنه به شربت زلالست
هوش مصنوعی: خواجو مانند شخصی است که به شدت آرزوی کوشکی و زندگی خوش را دارد، همچون تشنهای که به دنبال آب زلال میگردد.