شمارهٔ ۲۳
هوش مصنوعی: در این غزل، شاعر از دل تنگی و خستگی خود سخن می‌گوید که ناشی از جدایی و دوری از معشوق است. او به زیبایی‌های معشوق و زلف‌های پریشانش اشاره می‌کند و از آرزوی نزدیکی و وصال با او حکایت می‌کند. شاعر به احساس ناتوانی در کنترل عمر و زمان اشاره دارد و می‌گوید که علیرغم تلاشش برای دوری از عشق، نمی‌تواند از زیبایی و جذابیت معشوق چشم بپوشد. در پایان، او به توصیه‌ای درباره احتیاط در عشق اشاره می‌کند، اما می‌داند که چطور می‌تواند از جذابیت عشق پرهیز کند.
بشکست دل تنگ من خسته کزین دستمشاطه سر زلف پریشان تو بشکست
هوش مصنوعی: دل خسته و غمگین من شکست، زیرا که دستی که زلف آشفتهات را آرایش می‌کند، باعث این شکستگی شد.
دارم ز میان تو تمنّای کناریخود را چو کمر گرچه بزر بر تو توان بست
هوش مصنوعی: من از تو آرزوی نزدیکی و همنشینی دارم؛ اگرچه هنوز نتوانستهام به تو نزدیک شوم.
عمری و بافسوس ز دستت نتوان دادعمر ارچه بافسوس برون می رود از دست
هوش مصنوعی: زندگی تو به سرعت در حال گذر است و هرچقدر هم که افسوس بخوری، نمیتوانی آن را بازگردانی. عمر اگرچه با تأسف و حسرت میگذرد، اما هیچ کنترلی بر روی آن نداری.
از دیده بیفتاده سر شکم که بشوخیبر گوشه ی چشم آمد و بر جای تو بنشست
هوش مصنوعی: چشم به طعنه به آدمی نگاه می‌کند که به خاطر حسادت یا کینه به دیگری، خود را از نظر دور کرده و به جایی نشسته است که باید با خوشی و آرامش در آنجا باشد.
تا حاجب ابروت چه در گوش تو گویدکارد همه سر سوی بنا گوش تو پیوست
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر به زیبایی ابروها و چهره معشوق اشاره دارد. او می‌گوید که هر چیزی که از طرف کسی (حاجب ابرو) درباره تو گفته شود، به روی تو تاثیر دارد و همه توجهها به گوش تو معطوف شده است. به بیان دیگر، زیبایی تو آنقدر جذاب است که همگان مجذوب آن میشوند.
ای دانه مشکین تو دام دل عشّاقاز دام سر زلف تو آسان نتوان جست
هوش مصنوعی: ای دانه مشکی، تو عشق و دلباختگان را به دام میکشی و از زلف‌های خود نمیتوان به راحتی رهایی یافت.
معذورم اگر نیستم از وصل تو آگاهکانرا خبرست از تو کش از خود خبری هست
هوش مصنوعی: من از اینکه به وصال تو نرسیدم و از حال تو بیخبر هستم معذورم، زیرا آنچه از تو میدانم، خبر از خودم دارد.
گویند که خواجو برو از عشق بپرهیزپرهیز کجا چشم توان داشتن از مست
هوش مصنوعی: میگویند که خواجو، از عشق دوری کن، اما چگونه میتوان چشمی داشت که از شراب حالی خود را نداند؟