شمارهٔ ۳۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی تفاوت‌ها و عمق‌های هستی و حقیقت است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که جان و روح هر انسان با دیگری متفاوت است و آنچه اهل حقیقت می‌گویند، فراتر از کلمات و زبان‌های معمولی است. او همچنین به این موضوع می‌پردازد که این دنیا و مکان محدود است و حقیقتی فراتر از آن وجود دارد. در جایی دیگر، به زیبایی و لطافت عاشقانه اشاره کرده و بیان می‌کند که عاشقان فاقد نام و نشانی خاصی هستند. در نهایت، شاعر از عشق و رنج می‌نالد و به اهمیت لحظه‌ها و تجربیات عمیق انسانی اشاره می‌نماید، تاکید بر اینکه نوعی نوشیدنی که در درد و عشق یافت می‌شود، بسیار متفاوت و ارزشمندتر از دیگر لذت‌هاست.
جان هر زنده‌دلی زنده به جانی دگرستسخن اهل حقیقت ز زبانی دگرست
هوش مصنوعی: روح هر موجود زنده با روح دیگری متفاوت است و سخنان عرفا و اهل حقیقت، از زبانی متفاوت و عمیقتر بیان می‌شود.
خیمه از دایره‌ی کون و مکان بیرون زنزانک بالاتر ازین هر دو مکانی دگرست
هوش مصنوعی: خیمه را از دایره وجود و مکان بیرون بکش، زیرا فراتر از این دو، جای دیگری وجود دارد.
در چمن هست بسی لاله سیراب ولیتُرک مهروی من از خانه‌ی خانی دگرست
هوش مصنوعی: در باغ گلهای زیادی پرورش یافته و باغی پر از لالههای زیبا وجود دارد، اما چهرهی دلکش محبوبم از خانهای دیگر میآید و در دسترس من نیست.
راستی راز لطافت چو روان می‌گردیگوئیا سرو روان تو روانی دگرست
هوش مصنوعی: وقتی به عمق لطافت و زیبایی مینگری، گویی که مانند درخت سرو، روحی دیگر در وجودت جریان دارد.
عاشقان را نبود نام و نشانی پیدازان‌که این طایفه را نام و نشانی دگرست
هوش مصنوعی: عاشقان هیچ نام و نشانی ندارند چون این گروه ویژگیهای خاصی دارند که آنها را از دیگران متمایز می‌کند.
یک زمانم به خدا بخش و ملامت کم گویکاین جگر سوخته موقوف زمانی دگرست
هوش مصنوعی: مدتی را به خدا دعوت و سرزنش نکن، زیرا این دل سوخته من نیازمند فرصتی دیگر است.
تو نه مرد قدح و درد مغانی خواجوخون دل نوش که آن لعل ز کانی دگرست
هوش مصنوعی: تو شایستهی نوشیدن شراب و لذت بردن از خوشیها نیستی، پس به جای آن از غم و اندوه رنجهای دل خود بنوش. چرا که آن چیزهایی که از آن لذت میبری، به گونهای دیگرند و معنای واقعی را ندارند.