شمارهٔ ۷۲ - خواجوی کرمانی

برون ز جام دمادم مجوی این دم هیچبجز صراحی و مطرب مخواه همدم هیچ

بیا و بادهٔ نوشین روان بنوش که هستبجنب جام می لعل ملکت جم هیچ

مجوی هیچ که دنیا طفیل همّت اوستکه پیش همّت او هست ملک عالم هیچ

غمست حاصلم از عشق و من بدین شادمکه گرچه هست غمم نیست از غمم غم هیچ

دلم ز عشق تو شد قطره ئی و آنهم خونتنم ز مهر تو شد ذره ای و آنهم هیچ

غمم بخاک فرو برد و هست غمخوار باددلم بکام فرو رفت و نیست همدم هیچ

تنم چو موی پر از تاب و رنج و دوری خمولی میان تو یک موی اندر و خم هیچ

از آن دوای دل خسته در جهان تنگستکه نیستش بجز از پسته ی تو مرهم هیچ

دم از جهان چه زنی همدم طلب خواجوبحکم آنک جهان یکدمست و آندم هیچ