شمارهٔ ۷۳ - خواجوی کرمانی

ز جام عشق تو عقلم خراب می گرددز تاب مهر تو جانم کباب می گردد

مرا دلیست که دائم بیاد لعل لبتبگرد ساقی و جام شراب می گردد

هلاک خود بدعا خواستم ولی چکنمکه دیر دعوت من مستجاب می گردد

دلست کاین همه خونم ز دیده می باردپرست کافت جان عقاب می گردد

تو خود چه آب و گلی کاب زندگی هر دمز شرم چشمه ی نوش تو آب می گردد

چو بر تو می فکنم دیده اشک گلگونمز عکس گلشن رویت گلاب می گردد

بجام باده چه حاجت که پیر گوشه نشینبیاد چشم تو مست و خراب می گردد

عجب نباشد اگر شد سیاه و سودائیچنین که زلف تو بر آفتاب می گردد

چو بر درت گذرم گوئیم که خواجو بازبگرد خانه ی ما از چه باب می گردد