شمارهٔ ۱۲۵ - خواجوی کرمانی

عاقل ندهد عاشق دلسوخته را پندسلطان ننهد بنده محنت زده را بند

ای یار عزیز انده دوری تو چه دانیمن دانم و یعقوب فراق رخ فرزند

از دیده ی رود آور اگر سیل برانمچون دجله ی بغداد شود دامن الوند

عیبم مکن ای خواجه که در عالم معنیجهلست خردمندی و دیوانه خردمند

تا جان بود از مهر رخش برنکنم دلگر میر نهد بندم و گر پیر دهد پند

آن فتنه کدامست که بنیاد جهانیچون پرده ز رخسار برافکند بر افکند

بر من مفشان دست تعنّت که بشمشیراز لعل تو دل برنکنم چون مگس از قند

در دیده ی من حسرت رخسار تو تا کیدر سینه ی من آتش هجران تو تا چند

ناچار چو شد بنده ی فرمان تو خواجوچون گردن طاعت ننهد پیش خداوند