شمارهٔ ۱۹۰ - خواجوی کرمانی

ما جرعه چشانیم ولی خضرو شانیمما راه نشینیم ولی شاه نشانیم

ما صید حریم حرم کعبه قدسیمما راهبر بادیه ی عالم جانیم

ما بلبل خوش نغمه ی باغ ملکوتیمما سرو خرامنده ی بستان روانیم

فرّاش عبادتکده ی راهب دیریمسقّای سر کوی خرابات مغانیم

گه ره بمقیمان سماوات نمائیمگاه از سر مستی ره کاشانه ندانیم

از نام چه پرسید که بی نام و نشانیموز کام چه گوئید که بی کام و زبانیم

هر شخص که دانید که اوئیم نه اوئیمهر چیز که گوئید که آنیم نه آنیم

آن مرغ که بر کنگره عرض نشیندمائیم که طاوس گلستان جنانیم

هر چند که تاج سر سلطان سپهریمخاک کف نعلین گدایان جهانیم

داود صفت کوه بصد نغمه بنالدهرگه که زبور غم سودای تو خوانیم

خواجو چو کند شرح غم عشق تو املااز چشم گهربار قلم خون بچکانیم