شمارهٔ ۲۱۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق و تأثیر آن بر عشق و دل‌تنگی اشاره می‌کند. او از سنبل و لشکر حبش یاد می‌کند و از معشوق می‌خواهد که زلف‌هایش را بیش از این نچرخاند و ناز نکند، چرا که دل شب ممکن است بشکند. شاعر همچنین تأکید می‌کند که از حرم به باغ نیاید و طعنه بر عروس چمن نزند. او از سوز دل و آتش عشق خود سخن می‌گوید و به مطرب و ساقی نیز اشاره می‌کند که دیگر عقلش را آزار ندهند. در پایان، به احساسات عمیق خود اشاره می‌کند و می‌خواهد که در انجمن کسی سوزش دلش را ببیند.
سنبل سیه بر سمن مزنلشکر حبش بر ختن مزن
هوش مصنوعی: به گل یا گیاه سیاه رنگ بیاحترامی نکن و بر سر زمین سرسبز و زیبا خاک نریز.
ابر مشکسا بر قمر مساتاب طرّه بر نسترن مزن
هوش مصنوعی: ابرهای تیره شبیه به مشکی بر روی ماه میافتند، بنابراین نبايد سایه آنان را بر گل نسترن بزنید.
تا دل شب تیره نشکندزلف را شکن بر شکن مزن
هوش مصنوعی: تا دل شب به هم نریزد، موهایت را با ناز و زیبایی بیشتر نچران.
از حرم ببستانسرا میاطعنه بر عروس چمن مزن
هوش مصنوعی: از مکان مقدس باغ بیرون نرو و به عروس گلها بیاحترامی نکن.
آتشم چو در جان و دل زدیخاطرم بدست آر و تن مزن
هوش مصنوعی: اگر آتش عشق در جان و دلم زبانه میکشد، حواسم را به خودت متوجه کن و به من آسیب نرسان.
روح را که طاوس باغ تستهمچو مرغ با بابزن مزن
هوش مصنوعی: روح تو همچون طاووس زیباست و باید از آن با احترام و محبت مراقبت کنی، نه اینکه با رفتارهای ناپسند و بیرحمانه آن را آزار دهی.
مطربا چو از چنگ شد دلمبیش ازین ره عقل من مزن
هوش مصنوعی: ای نوازنده، وقتی چنگ تو دل مرا گرفت، دیگر به عقل من گرفتار نشو.
ساقیا بدان لعل آتشینخنده بر عقیق یمن مزن
هوش مصنوعی: ای ساقی، با لبخند زیبای خود بر روی عقیق یمنی تکیه نکن و آن را نسوزان.
دود سینه خواجو ز سوز دلهمچو شمع در انجمن مزن
هوش مصنوعی: دود دل خواجو به اندازهای سوزناک است که نباید آن را در جمع فاش کرد، چرا که مانند شمعی است که در میان مردم میسوزد.