شمارهٔ ۲۴۰
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حال و عذاب دلمند شاعر می‌پردازد. او در دنیایی غم‌انگیز و پر از ستم زندگی می‌کند و چهره سیاه خود را به سختی می‌سازد. با وجود تنهایی و دردی که دارد، ابراز می‌کند که هیچ کس جز یک شمع بر سر بالین او نیست که از درد او بگرید. او به ضعف و ناتوانی خود اشاره می‌کند و درخواست توجه و محبت می‌نماید. شاعر همچنین از گذشته و روابطش با دوستان قدیمی غافل مانده و از درد جدایی رنج می‌برد. احساساتش به شدت مخلوطی از ناامیدی و longing است و برای دلی که همچنان سنگ است، آرزو می‌کند. در پایان، شاعر با ناراحتی به سرنوشت خود و درویشانی که همچون خود رنج می‌برند، اشاره می‌کند.
روی این چرح سیه روی ستمکاره سیاهکه رخم کرد سیه در غم آن روی چو ماه
هوش مصنوعی: بر روی این جهان تاریک، چهرهای از ظلم و ستم وجود دارد که وقتی به من نگاه می‌کند، غم و اندوهی در چهرهام حس میشود؛ چهرهای که مانند ماه نورانی است.
خامه در نامه اگر شرح دهد حال دلماز سر تیغ زبانش بچکد خون سیاه
هوش مصنوعی: اگر قلم بخواهد حال و روز دلم را بنویسد، از سر تیزی زبانش، خون تاریکی بریزد.
بجز از شمع کسی بر سر بالینم نیستکه بگرید ز سر سوز برین حال تباه
هوش مصنوعی: جز شمعی که در کناری روشن است، هیچکس دیگری در کنار بستر من نیست که برای درد و رنج من اشک بریزد.
گرچه از ضعف چنانم که نیایم در چشمکیست کو در من مسکین کند از لطف نگاه
هوش مصنوعی: با وجود اینکه به خاطر ضعف و ناتوانیام شاید در نظر کسی به چشم نیایم، اما کسی هست که با نگاه محبتآمیزش به من انسانی ضعیف و مسکین کمک می‌کند.
بشه چرخ برم زین دل پر آه فغانبدر مرگ برم زین تن پر درد پناه
هوش مصنوعی: نمیتوانم از این دل پر از اندوه و نالان بیرون بروم و از این بدن پر از درد نیز فرار کنم.
تا ببیند که که آرد خبری از راهممی دود دم بدمم اشک روان تا سر راه
هوش مصنوعی: شخصی منتظر است که خبری از او برسد و در این انتظار، اشکهایش به طور مداوم در حال ریختن است و او در حال دویدن است.
نه مرا آگهی از حال رفیقان قدیمنه کسی از من بیچاره ی مسکین آگاه
هوش مصنوعی: نه من از حال دوستان قدیم خود باخبر هستم و نه کسی از وضعیت من، این بیچاره و غمگین، اطلاع دارد.
کار من هست چو گیسوی تو دایم در همپشت من هست چو ابروی تو پیوسته دو تاه
هوش مصنوعی: کار من به طور مداوم مانند گیسوی تو در هم است و همیشه در پس من مانند ابروی تو پیوسته و متصل است.
گر نبودی شب من چون سر زلف تو درازدستم از زلف دراز تو نبودی کوتاه
هوش مصنوعی: اگر شب من مثل موهای بلند تو نبود، دستم هم از موهای بلند تو کوتاه نمیبود.
آه من گر نکند در دل سخت تو اثرزان دل سنگ جفا کار دلازار تو آه
هوش مصنوعی: اگر آه من در دل سخت تو اثری نگذارد، از دل سنگ و بیرحمی توست که به من آزار میرسانی.
گر ازین درد جگر سوز بمیرد خواجوحال درویش که گوید بسرا پرده ی شاه
هوش مصنوعی: اگر خواجو از این درد سوزناک بمیرد، حال درویش چه خواهد بود که بر پردهی شاه بگوید؟