تناجی
خواجوی کرمانی

شمارهٔ ۴۷

دوش آن پسر کوفه گر چون برخاستمی کرد اشارتم که استاد اینجاست
یعنی بگذر
گفتم ز غمت رنگ رخم چون زر شدگفتا که بسیم کار ما گردد راست
ماننده ی زر