شمارهٔ ۶۰
هوش مصنوعی: این شعر به احساس عاشقانه و دلتنگی شاعر اشاره دارد. او در توصیف زیبایی معشوق خود می‌گوید که چنگ زلف او در دستش است و هر لحظه دلش آهنگ عشق او را می‌زند. شاعر از تنگی روزگار و دلخوشی‌های افسرده‌اش می‌گوید و از خدا می‌خواهد که این دل خسته‌اش چه روزهای سختی را می‌گذراند.
چون چنگ سر زلف توام در چنگستهر لحظه دلم را بلبت آهنگست
هوش مصنوعی: هر لحظه، دلم به یاد زیبایی و محبت تو به طرز دلنوازی به تپش درمیآید، مثل چنگی که در دستانم گیر کرده است و نوازشی را انتظار میکشد.
شد پسته ی تنگ تو دلمرا روزییا رب که دل خسته چه روزی تنگست
هوش مصنوعی: دل من به تنگی پسته شده و روزگار برایم بسیار سخت و خستهکننده است. خدایا! چه روزهای دشواری را میگذرانم.