شمارهٔ ۸۵
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت از احساس گرانباری صحبت می‌کند که اشک او مانند لعل (زمرد) درخشان و آبدار بر زمین افتاده است. این اشک به نوعی نمایانگر درد یا احساس عمیق او است. او در جست‌وجوی گوشه‌ای از آن احساس سرگشته و ناپیداست که به دلایلی از چشم مردم پنهان مانده و به کنار افتاده.
اشکم که چو لعل آبدار افتادستبا دانه ی دُرّ شاهوار افتادست
هوش مصنوعی: اشک من مانند مرواریدهای درخشان و گرانبهاست که بر زمین افتادهاند.
سرگشته بهر گوشه ی از آن می گرددکز مردم دیده بر کنار افتادست
هوش مصنوعی: در جستجوی چیزی، در هر گوشه‌ای میگردد که از نگاه مردم دور افتاده است.