شمارهٔ ۱۰۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دلبستگی عمیقش به معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که دلش خواهان زیبایی‌های موهای معشوق است و جانش از غم عشق پر از اشک شده است. همچنین هر بار که به یاد زلف معشوق می‌افتد، حس زیبایی و طلا بودن جمال او را احساس می‌کند. این احساسات نشان‌دهنده شدت علاقه و عواطف شاعر نسبت به معشوق است.
دل جای در آن طرّه پرخم خواهدجان خون دل از دیده ی پر نم خواهد
هوش مصنوعی: دل به تماشای آن موهای خرمایی و پر خم مشتاق است و میخواهد با اشکهایش که از غم و درد در چشمش جمع شده، جانش را باز کند.
هر دم که شمامه ئی ز زلفش طلبمآن سیم عذارم زر طلقم خواهد
هوش مصنوعی: هر بار که از زلفش بویی میطلبم، آن سیمین عذرم همچون طلا میشود.