تناجی
خواجوی کرمانی

شمارهٔ ۱۱۰

ماهی که بسالی نکند از ما یادروزی من دلسوخته را داد نداد
زاندست که آن سرو ز ما آزادستاز سرو قدش کجا توان بود آزاد