شمارهٔ ۱۱۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وصف حال مستان و عاشقان می‌پردازد که در صبح زود از خواب بیدار می‌شوند. آن‌ها در زلف‌های زیبا و جذاب دختران آویزان می‌شوند و در باغ به تماشای زیبایی نوعروسان می‌پردازند. همچنین، آن‌ها در کنار آب سرد، آتش عشق و شوق خود را نشان می‌دهند.
مستان صبوحی چو سحر برخیزنددر سلسله ی زلف بتان آویزند
هوش مصنوعی: مستان در صبح زود که سحر میرسد برمیخیزند و در میان زلف‌های دلربای معشوقهها خود را میآویزند.
در باغ بروی نوعروسان چمندر آب فسرده آتش تر ریزند
هوش مصنوعی: در باغ، در کنار عروسها، چمن در آب سرد در حال جرقه زدن آتش است.