شمارهٔ ۱۱۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و معشوق اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که جانش در آغوش دوست به بازی عشق مشغول است و نگاهش با جذبه و فریبایی به سوژه خاصی خیره شده است. همچنین، به احساس عمیق و تزکیه روحی اشاره می‌کند که همانند یک صوفی، از دل پر دردش، نماز عشق را بر روی سجاده‌ای می‌خواند.
جان با لب دوست عشق‌بازی می‌کردچشمش به کرشمه ترکتازی می‌کرد
هوش مصنوعی: روح من با لب دوست به عشق و محبت مشغول بود و چشمانش با ناز و زیبایی خود، جلب توجه می‌کرد.
زان مردمک دیدهٔ من صوفی وارسجّاده به خون دل نمازی می‌کرد
هوش مصنوعی: چشمان من به شیوۀ صوفیان، با اشک و اندوه مانند سجاده‌ای که به خون دل خیس شده، نماز میخواندند.