شمارهٔ ۱۲۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از چشم محبوبش صحبت می‌کند که دل او را به زاری و اندوه می‌اندازد. او چشم‌های محبوب را به تیرکمان تشبیه می‌کند که غم و غصه‌هایش را به قلب او می‌فرستند. همچنین اشاره می‌کند که با زلف‌های محبوب، دلم را به اشتیاق و پیچیدگی‌های زیادی دچار کرده است.
چشم تو دلم را بفغان می آردچون ناوک غمزه در کمان می آرد
هوش مصنوعی: چشم تو باعث میشود که دل من به شدت ناله کند، مانند تیرکمانی که با تیر چشمک به سمت هدف میفرستد.
با زلف تو گفتم که دلم باز فرستچندین همه تاب و پیچ از آن می آرد
هوش مصنوعی: با موهای تو سخن گفتم که دلم بار دیگر تیره و پر از پیچیدگی شده است، زیرا همیشه چیزی از آن زیبایی میآورد.