شمارهٔ ۱۲۴
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از زیبایی و لطافت باد سحری سخن میگوید که بوستان را خوشبو میکند. او به ارتباطش با معشوق اشاره دارد و میگوید حتی اگر دور از او نفس بکشد، بییاد او جانش به تنگ میآید و نمیتواند راحتی کند.
باد سحری که بوستان آرایدبی خاک در تو باد می پیماید
هوش مصنوعی: باد صبحگاهی که گلستان را خوشبو میکند، در درون تو نیز وزیدن دارد.
دور از تو اگر نفس زنم بی یادتجانم بلب آید و نفس برنابد
هوش مصنوعی: اگر از تو دور باشم و بدون یاد تو نفس بکشم، روح و جانم به سختی میافتد و نمیتوانم ادامه دهم.