شمارهٔ ۱۵۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی محبت و عشق خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که با زیبایی معشوقش، جان حیوانات هم سرشار از عشق می‌شود و شکرین بودن او احساس شور و شوق را در دل برمی‌انگیزد. همچنین، اشک‌هایش که به خاطر دل‌تنگی‌اش می‌ریزد، نمادی از سوز و آتش درون اوست. به‌نوعی، این اشک‌ها، آب زندگی‌اش را از دل می‌ریزند.
با لعل تو آب آب حیوان ریزداز شکّر شیرین تو شورانگیزد
هوش مصنوعی: به خاطر لبهای تو، آب حیات به زمین می‌ریزد و شیرینی تو دلی شاد و پر شور میآفریند.
اشکم که روان می شود از چشمه ی چشمآبیست که از آتش دل می ریزد
هوش مصنوعی: اشک من که از چشمانم جاری می‌شود، آبی است که از آتش دل من به زمین می‌ریزد.