شمارهٔ ۱۷۵
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به گفت‌وگو با شخصی می‌پردازد که به او می‌گوید وقتی به تیغ تو تبدیل شوم، تو سپر من خواهی بود. در ادامه، شاعر از تیرهای او می‌پرسد و او پاسخ می‌دهد که باید از آن‌ها حذر کرد. سپس شاعر به اشک‌های خود اشاره می‌کند و گوینده می‌گوید که آن اشک‌ها مانند سیم هستند و در نهایت شاعر از حالت رو به خود می‌پرسد که در این حالت او همچون زر خواهد بود. به طور کلی، این ابیات به رابطه‌ی پیچیده‌ای اشاره دارند که بین عشق و درد، دفاع و حمله وجود دارد.
گفتم چو شوم تیغ ترا گفت سپرگفتم که ز تیرت چه کنم گفت حذر
هوش مصنوعی: گفتم وقتی که من به تیغ تو تبدیل شوم، تو سپر خواهی بود. پرسیدم در برابر تیر تو چه باید بکنم، گفت باید دوری کنی.
گفتم که چو اشکم چه بود گفت که سیمگفتم که چو رویم چه بود گفتا زر
هوش مصنوعی: گفتم اشکهایم چه رنگی دارد، گفت سیاه است. گفتم صورتم چه رنگی دارد، گفت طلایی است.