شمارهٔ ۱۸۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به عنوان یک هندوی سرشار از شجاعت به مبارزات علیه ظلم و استبداد می‌پردازد. او با اشاره به مقام و قدرتِ خود، از حاکمیت و کبر خسروان می‌گوید و در پایان به این نکته اشاره می‌کند که هیچ‌گاه تصور نمی‌کرد که از بندگی رهایی یابد و به آزادی برسد. در واقع، ابیات نشان‌دهنده‌ی آرزوی آزادی و شجاعت در برابر قدرت‌های ستمگر است.
ای هندوی تیغت بجهانگیری فاشدر بارگهت خسرو انجم فرّاش
هوش مصنوعی: ای هندی که با تیغ خود جهان را میگشایی، در درگاه تو شاهان همچون ستارگان درخشانند.
کی بود گمان بنده کز بندگیتچون پای برون نهد برون آید پاش
هوش مصنوعی: کی فکرش را میکرد که از بندگی تو، پایم را بیرون بگذارم و آزاد شوم؟