شمارهٔ ۱۹۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به ارزش بالای شعر خود اشاره می‌کند و می‌گوید که شعرش مانند سرمایه‌ای گرانبهاست. او بیان می‌کند که شعرش از هر چیزی، حتی از آبی زلال، با ارزش‌تر است و یک قطره از لطف و زیبایی شعرش، به اندازه‌ای گرانبهاست که نمی‌توان آن را با چیزهای دیگر مقایسه کرد.
ای شعر تو سرمایه ی دیوان کمالاز شعر تو بی بها شود سحر حلال
هوش مصنوعی: شعر تو مانند ثروتی ارزشمند است که مجموعهای از کمالات را در خود دارد و بدون آن، زیبایی و جادوی خالص شعر دیگر بیمعنا میشود.
یک قطره ز بحر لطف طبعت بیقینبرتر باشد ز چشمه ی آب زلال
هوش مصنوعی: یک قطره از محبت و لطف طبیعی تو، بهطور قطع از چشمه آب زلال بهتر و ارزشمندتر است.