شمارهٔ ۲۲۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به لحظهای اشاره میکند که باید به طبیعت و زیباییهای آن برویم و از درد و غم رها شویم. او میگوید که نمیتوانیم برای همیشه در دنیای سختیها بمانیم و بهتر است برای مدتی در لذت و سرخوشی به سر ببریم.
وقتست که خیمه سوی گلزار زنیمبر نغمه ی زیر ناله ی زار زنیم
هوش مصنوعی: زمانی است که به سمت گلزار میرویم و در حالی که نغمهای زیبا میسراییم، به زاری و نالهای عزادارانه میپردازیم.
در صومعه تا چند توان بود مقیمیکچند بیا تا در خمّار زنیم
هوش مصنوعی: در مکانهای خشک و بیروح، چه مدت میتوان زندگی کرد؟ بیا تا در دنیای شاداب و پرنشاط غرق شویم.