شمارهٔ ۲۲۸
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به گفتگو با خدایی می‌پردازد و از او سوالاتی دربارهٔ وضعیت خود می‌کند. او ابتدا دربارهٔ جانی که دارد می‌پرسد، سپس دربارهٔ غم و حالتی که در وجودش دارد. در نهایت، خداوند به او پاسخ می‌دهد که جنون و عدم، ویژگی‌های وضعیت او هستند. Overall, این ابیات به عمیق‌ترین احساسات انسانی و روابط پیچیده با وجود و عدم اشاره دارد.
گفتم که دمم چند دهی گفت چه دمگفتم گه غمت چند خورم گفت چه غم
هوش مصنوعی: گفتم که چه مدت به من مهلت میدهی، او پاسخ داد که چه مهلتی؟ گفتم که چند بار غمت را تحمل کنم، او گفت که چه غمی؟
گفتم چه بود در عدمم گفت جنونگفتم چو وجودم چه بود گفت عدم
هوش مصنوعی: گفتم قبل از وجودم چه حالتی داشتم، گفت حالت جنون بود. سپس پرسیدم وقتی وجود دارم چه حالم است، پاسخ داد که در واقع همان عدم است.