شمارهٔ ۲۳۱
هوش مصنوعی: این بیت از شاعر اشاره به فردی دارد که از درد و رنج بسیار رنج میبرد. حال او مانند شمعی است که لحظه به لحظه به پایان نزدیک میشود و در آخر درخواست می‌کند که یا رب کسی را بر بالین او نیاورند تا در این وضعیت دردناکش کسی را ناراحت نکند. به طور کلی، شعر حالتی از ناامیدی و دردی عمیق را بیان می‌کند.
آنکس زختاست اصل و ابر و از چینچون نافه شکم دریده باد از سرکین
هوش مصنوعی: آن کس که از عشق و زیبایی سرچشمه می‌گیرد، مانند ابر است که از چین شکم دچار پریشانی و درهم ریختگی شده است، چون که باد از سرکین به حرکت درآمده است.
چون شمع دمی در نفس باز پسینیا رب منشیناد کسش بر بالین
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر از لحظه‌ای از زندگی یاد می‌کند که مانند شعله‌ی شمع، در حال فروکش کردن و به پایان رسیدن است. او از خداوند می‌خواهد که در این زمان حساس، او را تنها نگذارد و کسی را به بالای سرش نیاورد که در این لحظه‌ی پایانی به او کمک کند. این احساس ناامیدی و نیاز به حمایت در لحظات سخت را بیان می‌کند.