شمارهٔ ۲۳۵
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر با شخصی صحبت می‌کند و از او می‌پرسد چه چیزی می‌خواهد که به او بدهد. آن شخص جواب می‌دهد که تنها جانش را می‌خواهد. سپس شاعر سوال می‌کند که چه چیزی نمی‌خواهد که بدهد و او با حالتی از اضطراب می‌گوید "امان". شاعر ادامه می‌دهد که چه چیزی از او می‌گیرد و شخص می‌گوید کنار او. در پایان، شاعر می‌پرسد که چه چیزی دارد و او پاسخ می‌دهد "میان"، اشاره به رابطه نزدیک آنها. این ابیات بیانگر عطش و نیاز عاطفی است.
گفتم که چه خواهی که دهم گفتا جانگفتم چه نخواهی که دهی گفت امان
هوش مصنوعی: سوال کردم چه چیزی میخواهی که به تو بدهم، او گفت: جانم. سپس پرسیدم چه چیزی نمیخواهی که به من بدهی، او گفت: امان.
گفتم که چه گیری ز برم گفت کنارگفتم که چه داری چو تنم گفت میان
هوش مصنوعی: در گفتگویی میان دو نفر، یکی از آنها از دیگری می‌پرسد که چرا از او دوری می‌کند. او در پاسخ می‌گوید که در کنار او خوشحال است. سپس شخص اول می‌پرسد که چه چیزی او را به اینجا کشانده، و جواب میشنود که او در میانه این دو قرار دارد و از این وضعیت لذت میبرد.