تناجی
خواجوی کرمانی

شمارهٔ ۲۴۲

آن سرو سهی چو خیمه می زد بیرونمی کرد سمن برگ ز نرگس گلگون
ابروش بشکل نون و چشم سیهشدر بحر فتاده بود همچون ذوالنون