شمارهٔ ۲۴۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان حالاتی از عشق و جنون می‌پردازد. شاعر به دل خود می‌گوید که وقتی احساساتش را بیان می‌کند، دچار درد و رنج می‌شود. او به سیاه‌نوشتن از درد و عشق می‌پردازد و از پرگویی پرهیز می‌کند، چون می‌داند که کلماتش نمی‌توانند زیبایی دلش را به درستی منتقل کنند.
ای دل چو بنامه می دهی شرح جنونکلک از مژه آورد سیاهی از خون
هوش مصنوعی: ای دل، زمانی که به یاد عشق میافتی و حالت به جنون میرسد، چشمانت به مانند قلمی میشوند که تیرهگی عشق را با اشکهایت مینگارد.
با خامه از آنرو که زبانش سیهستبسیار سخن مگو که نبود میمون
هوش مصنوعی: با قلم و زبانش که خوب نیست، خیلی صحبت نکن زیرا نتیجهاش خوشایند نخواهد بود.