شمارهٔ ۲۴۷
هوش مصنوعی: این شعر اشاره به مقام والای انسانی دارد که به عنوان "خاتم ملکت بقا" و "گوهر درج کبریا" معرفی شده است. شاعر بیان می‌کند که در دنیای ما آنچه به ظاهر وجود دارد، ممکن است واقعیت را به‌درستی نشان ندهد و از حقیقتی که در عالم دیگر وجود دارد، غافل است. در واقع، در این اشعار به عمق وجود و حقیقت‌هایی فراتر از ظواهر اشاره شده است.
ای خاتم ملکت بقا را جم تووی گوهر دُرج کبریا را یم تو
هوش مصنوعی: ای پادشاه جاودان ملک و حکومت، تو به سان جمیع جواهرات بزرگ و باارزش هستی.
آن نیست که هست داخل عالم ماو آن هست که نیست غافل از عالم تو
هوش مصنوعی: آنچه در جهان ما وجود دارد، تنها بخشی از حقیقت است و آنچه در عالم تو وجود ندارد، فراموش نکن که به حقیقت بزرگتری اشاره دارد.