شمارهٔ ۲۹۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به بیان عشق و وابستگی‌اش به خداوند می‌پردازد. او خود را بنده‌ای از درگاه پروردگار می‌داند که حتی کوچک‌ترین چیزها نیز به خاطر عشق و غمش می‌طلبند. همچنین اشاره می‌کند که انسان، در مسیر اتحاد با خدا، خواسته و نورانی است، مانند عیسی که از گلشن قدرت الهی برخاسته است.
ای بنده ی درگاه تو هر آزادیهر ذرّه ی سنگی ز غمت فرهادی
هوش مصنوعی: ای بندهی درگاه، تو هر گونه آزادی را به من عطا کن. حتی یک ذره از سنگها هم از غم تو رهایی مییابند.
وی در ره وحدت تو آدم خاکیوز گلشن قدرت تو عیسی بادی
هوش مصنوعی: او در مسیر اتحاد و هماهنگی با تو، انسانی است ساخته از خاک؛ و از باغ قدرت تو، همانند عیسی، روحی برانگیخته است.