شمارهٔ ۳۰۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت چهره محبوبش اشاره می‌کند. او به زلف‌هایش که شبیه به گیسوان سمن هستند، و به چشمانش که مانند چشمه‌ای از نور خورشید می‌درخشد، می‌پردازد. شاعر به تحسین و شگفتی از زیبایی محبوب خود می‌پردازد و از این زیبایی به وجد آمده است.
ای شب مگر آن زلف سمن فرسائیزینسان که شدی بر رخ او سودائی
هوش مصنوعی: ای شب، آیا زلف دلآویز او به این زیبایی است که بر چهرهاش جلوهگر شده و دیوانهوار به نظر میرسد؟
وی چشمه ی خورشید مگر عین زریزان روی که از سنگ برون می آئی
هوش مصنوعی: او مانند چشمه‌ای از نور خورشید است که از سنگی درخشان به بیرون میآید.