شمارهٔ ۳۰۶
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به عمیق‌ترین احساسات خود اشاره می‌کند. او از نی‌زن خود می‌گوید که با نواختن زیبا و دل‌نشین خود، روحش را تسخیر کرده است. شاعر در حالی که درد و رنجی در دل دارد، آرزویش این است که کاش بتواند نیم‌نگاهی به آن نی‌زن بیفکند و در کنار او باشد، چرا که وجود او برایش حیات‌بخش است.
آن لعبت نی زن من اگر با ویمیزینگونه جگر خسته ولیکن کیمی
هوش مصنوعی: آن معشوقه نی زن من، اگرچه با نغمههایش دل مرا پاره پاره می‌کند، اما او همانند طلاست.
لب بر لب نی نهاد و من می مردمدر حسرت آنک کاشکی من نیمی
هوش مصنوعی: او لبهایش را بر لبهای نی گذاشت و من در حسرت این بودم که ای کاش من هم نیمی از او بودم.