شمارهٔ ۶۰
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت از فرش و آرامش سخن می‌گوید. او می‌گوید که فرشی که برای راحتی و آرامش خود پهن کرده، به محض اینکه بر روی آن نشسته‌ای، نامش را می‌دانی و حس می‌کنی. این تصویر نمادی از آرامش و آسودگی در فضا است.
فرشی که فکندم از پی آرامشپهلو چو بر آن نهی بدانی نامش
هوش مصنوعی: فرشی که من برای آرامش کنار می‌گذارم، وقتی بر آن بنشینی، نامش را خواهی دانست.