شمارهٔ ۸۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و صفای چهره ی کسی اشاره می‌کند که همچون او را در هیچ‌کجا ندیده است. او از محبوبش می‌خواهد که تصویری از خود را به او نشان دهد تا روشنی و زیبایی‌اش را ببیند و تحسین کند.
نام رخی کز مه رخان مثلش ندیدم در جهانما را بیاور عکس مه برخوان که گردد روشیت
هوش مصنوعی: چهره‌ای که همچون آن را از ماه نمی‌شناسم، بیاور تصویر آن ماه را برای ما تا زیبایی‌ات روشن‌تر شود.