شمارهٔ ۲۳
هوش مصنوعی: این شعر با زبان استعاری و احساساتی به دنبال معانی عمیق و نیازمند به آرامش است. شاعر در آن از ساغر شراب، آفتاب، آب و دیگر نمادها برای بیان خستگی، تشنگی و درد درونی‌اش استفاده می‌کند. او به جستجوی سرمستی، آرامش و تسکین از غم و اندوه می‌پردازد و خواستار یافتن جایگاهی برای خواب و آسایش است. در نهایت، شاعر به تنهایی و افسردگی‌اش اشاره می‌کند و می‌پرسد چه چیزی می‌تواند دل او را آباد کند و مونسش باشد. این مجموعه احساسات، نشانی از جستجوی آرامش در میان درد و غم زندگی است.
ساقیا ساغر شراب کجاستوقت صبحست آفتاب کجاست
هوش مصنوعی: ای ساقی، کجا است کشکولی از شراب؟ اینک صبح شده و آفتاب نیز کجا است؟
خستگی غالبست مرهم کوتشنگی بیحدست آب کجاست
هوش مصنوعی: خستگی بر من غلبه کرده است و درمانی برای تشنگی شدیدم وجود ندارد. آب کجاست؟
دُرد نوشان درد را بصبوحجز دل خونچکان کباب کجاست
هوش مصنوعی: شرابنوشان از دردها چه میدانند، در صبحگاه تنها دلهای خونین و پارهپاره است که به یاد میآید.
همه عالم غمام غم بگرفتخور رخشان مه نقاب کجاست
هوش مصنوعی: تمام جهان پر از غم و اندوه شده است، در حالی که ماه روشن ما کجاست که این غم را از بین ببرد؟
لعل نابست آب دیده ماآن عقیقین مذاب ناب کجاست
هوش مصنوعی: ما گوهری خالص داریم که از اشکهای ما به دست آمده است، آن سنگهای قیمتی ناب کجا هستند؟
تا بکی اشک بر رخ افشانیمآخر آن شیشه گلاب کجاست
هوش مصنوعی: تا کی باید اشکهایمان را بر چهره بریزیم؟ اما حالا شیشه گلاب کجاست؟
بسکه آتش زبانه زد در دلجگرم گرم شد لعاب کجاست
هوش مصنوعی: آتش در دل من به شدت شعله ور شده و حالا دلم به شدت میسوزد. بگو، آن لعاب کجاست که این درد را تسکین دهد؟
از تف سینه و بخار خمارجانم آمد بلب شراب کجاست
هوش مصنوعی: از گرمای سینه و اثر مشروبات الکلی، جانم به تنگ آمده است؛ پس بگویید، شراب کجاست؟
دلم از چنگ می رود بیروننغمه ی زخمه ی رباب کجاست
هوش مصنوعی: دل من از دست میرود و در فراق آهنگ زیبای رباب در جستجوی آن هستم.
بجز از آستان باده فروشهر شبم جایگاه خواب کجاست
هوش مصنوعی: هر شب، جز در آستانه مرد بادهفروش، جایی برای خواب و آرامش ندارم.
دل خواجو ز غصّه گشت خرابمونس این دل خراب کجاست
هوش مصنوعی: دل خواجو به شدت از غم دچار مشکل شده است، حالا برود به دنبال کسی که مونس و همدم این دل پریشان باشد.