شمارهٔ ۷۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلتنگی است. شاعر از درد جدایی و عدم‌توجه معشوق می‌گوید و احساس می‌کند که هیچ چیزی نمی‌تواند از این وضعیت رهایی‌اش دهد. او به زیبایی معشوق خود اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که چقدر بی‌تاب و دل‌زده است. در ابیات مختلف، او به عدم امکان فراموشی عشق و تأثیر غیرقابل انکار آن بر زندگی‌اش اشاره کرده و از سنگینی بار دل‌شکستگی‌اش می‌نالد. در نهایت، نشان می‌دهد که حتی اگر در دوستی یا محبت تلاش کند، بدون وجود محبوب، هیچ‌چیز نخواهد شد.
بیا که بی سر زلفت مرا بسر نشودخیالت از سر پر شور من بدر نشود
هوش مصنوعی: بیا که بدون موهای زیبای تو، سر و سامانم به هم میریزد و هرگز نمیتوانم از فکر تو رها شوم.
اگر بدیده موری فرو روم صد بارمعینست که آن مور را خبر نشود
هوش مصنوعی: اگر من به مانند یک مورTiny به زمین بروم، حتی اگر صد بار این کار را تکرار کنم، مطمئناً آن مور از رفتن من باخبر نخواهد شد.
چو چرخم از سر کویت درین دیار افکندگمان مبر که خروشم بچرخ برنشود
هوش مصنوعی: اگر من از سر کوی تو به این دیار بیفتم، فکر نکن که من به خاطر این افتادن و خروشیدن، بر نخواهم گشت.
ز بسکه سنگ زنم بی رخ تو بر سینهدل شکسته من چون شکسته تر نشود
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه به شدت برای تو اشک ریختم و به سینهام فشار آوردم، دل شکستهام دیگر نمی‌تواند بیشتر از این هم بشکند.
ملامتم مکن ای پارسا که از رخ خوبکسی نظر نکند کز پی نظر نشود
هوش مصنوعی: ای پارسا، مرا سرزنش نکن، زیرا هیچکس به زیبایی کسی نگاه نمیکند، مگر اینکه دلش به سمت آن زیبایی کشیده شده باشد.
ز عشق سیمبران هر که رنگ رخسارهبسان زر نکند کار او چو زر نشود
هوش مصنوعی: هر کسی که از عشق سیمبران رنگ چهرهاش همچون طلا نشود، کار او هم مانند طلا نخواهد شد.
کسی که در قلم آرد حدیث شکّر دوستعجب گرش ز حلاوت قلم شکر نشود
هوش مصنوعی: اگر کسی داستان شیرین دوست را بنویسد، عجیب است اگر قلمش به شیرینی شکر تبدیل نشود.
چنین که غرقه ی بحر خرد شدی خواجوچگونه ز آب سخن دفتر تو تر نشود
هوش مصنوعی: چنان که در دریای علم و اندیشه غرق شدهای، خواجو چگونه ممکن است که دفتر سخنان تو از آب خوشی و شوق تر نگردد؟