شمارهٔ ۸۴
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و رنج‌های عاطفی می‌پردازد. شاعر با استفاده از نمادهای همچون شمع و پروانه، عشق و فراق را به‌تصویر می‌کشد. پروانه‌ای که به سرنوشت خود بازمی‌گردد، نشان‌دهنده‌ی بی‌قراری و جذابیت عشق است. شاعر از حالتی سخن می‌گوید که با وجود سوختن در آتش غم، باز هم به سمت معشوقش برمی‌گردد. او به وضوح نشان می‌دهد که حتی با وجود مشکلات و رنج‌ها، عشق همیشه فرد را به سوی خود می‌کشاند. در این بین، شاعر به مساله‌ی بی‌توجهی به عشق نیز اشاره می‌کند و اینکه ممکن است کسی پس از دوری از آن به عشق واقعی دست یابد. نهایتاً، در این شعر احساسات شدت و عمق عشق و درد به خوبی تصویر شده است.
بنگر ای شمع که پروانه دگر باز آمداز پی دل بشد و سوخته پر باز آمد
هوش مصنوعی: نگاه کن ای شمع، پروانه دوباره به سمت تو برگشته است، پس از آنکه دلش را ترک کرد و سوخته پرش به دست آورد.
گرچه سر تا قدم از آتش غم سوخته بودرفت و صد باره از آن سوخته تر باز آمد
هوش مصنوعی: با وجود اینکه تمام وجودش از درد و اندوه سوخته بود، دوباره بازگشت و دوباره از قبل هم بیشتر سوخته و آزرده حال بود.
هر که بیند من بی برگ و نوا را گویدیا رب این خسته جگر کی ز سفر باز آمد
هوش مصنوعی: هر کسی که مرا بینوا و پژمرده ببیند، می‌گوید: ای کاش! این دل شکسته کی به سفر باز خواهد گشت؟
سر تسلیم چو بر خط عبودیت داشتچون قلم رفت بهر سوی و بسر باز آمد
هوش مصنوعی: سر تسلیم بر خط بندگی گذاشت و چون قلمی که در دست نویسنده است، به هر سو رفت و در نهایت به سوی خداوند بازگشت.
عجب آن نیست که شد با لب خشک از بر دوستعجب اینست که با دیده ی تر باز آمد
هوش مصنوعی: تعجبی نیست که کسی با لبهای خشک از دوست دور شده باشد، بلکه شگفتی در این است که او با چشمانی اشکبار دوباره به سوی دوست بازگشته است.
هر که را بیخبر افتاد ز پیمانه ی عشقتو مپندار که دیگر بخبر باز آمد
هوش مصنوعی: هر کسی که در مورد عشق تو غافل شده، فکر نکن که دوباره به آگاهی و شناخت نسبت به آن عشق خواهد رسید.
ای گل از پرده برون آی که مرغ سحریهمره قافله ی باد سحر باز آمد
هوش مصنوعی: ای گل، به بیرون بیایید و بروز کنید، زیرا پرنده سحر که نشانهای از تازگی و نشاط است، همراه با وزش نسیم صبحگاهی دوباره به خانه برگشته است.
عیب خسرو مکن ای مدعی و تلخ مگویگر ز شور لب شیرین ز شکر باز آمد
هوش مصنوعی: هرگز عیوب خسرو را دروغین بیان نکن و سخن تلخی مگو. اگر لبهای شیرین او از شکر جدا شود، چه نیکو میتواند باشد؟
آنک مرغ دلش از حسرت گل پر می زدهمچو بلبل ز چمن رفت و دگر باز آمد
هوش مصنوعی: پرندهای که دلش به خاطر آرزوی گل میتپید، مانند بلبل از باغ بیرون رفت و دیگر بازنگشت.
گر بتیغش بزنی باز نیاید ز نظرهر که چون مردمک دیده نظر باز آمد
هوش مصنوعی: اگر با شمشیر او را بزنی، او دوباره به چشم نمیآید. هر کس مانند مردمک چشم، نظرش دوباره باز میشود.
خیز خواجو که چو اشک از سر زر در گذریمتا نگویند که شد وز پی زر باز آمد
هوش مصنوعی: بخیز خواجو، چون اشک از روی طلا عبور میکنیم، تا کسی نگوید که به دنبال طلا رفت و دوباره بازگشت.