شمارهٔ ۱۱۷
هوش مصنوعی: این شعر شاعر به تنهایی و غم دل می‌پردازد و بیانگر این است که دل نمی‌تواند به سادگی در تنهایی بماند. شاعر به امتحان‌های سخت و تنهایی عمیق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ کس نمی‌تواند بدون عشق و زیبایی زندگی کند، مانند پروانه‌ای که بدون شمع نمی‌تواند زندگی کند. در ادامه، شاعر به دوگانگی عشق و فراق اشاره دارد و می‌گوید که دلش باوجود تمام تلاش‌ها در غم و تنهایی گرفتار است. او با استفاده از تصاویر زیبا و نمادین از عشق، درد و تنهایی صحبت می‌کند و به احساسات عمیق خود نسبت به معشوق می‌پردازد. نهایتا، شاعر بیان می‌کند که عقل می‌داند که اگر از قید عشق رها شود، دیگر دلیلی برای دیوانه بودن در دوری از معشوق نخواهد داشت.
تنم تنها نمی خواهد که در کاشانه بنشینددلم را دل نمی آید که بی جانانه بنشیند
هوش مصنوعی: بدن من حاضر نیست به تنهایی در خانه بماند و قلبم نیز نمی‌تواند بیروح و بیاحساس زندگی کند.
ز دست بنده کی خیزد که با سلطان درآمیزدکه کس با شمع نتوان که بی پروانه بنشیند
هوش مصنوعی: بندهای که زیر سلطه است، چگونه میتواند با سلطان برخورد کند؟ زیرا هیچکس نمی‌تواند بدون پروانه در کنار شمع بنشیند.
دلی کز خرمن شادی نشد یک دانه اش حاصلچنین در دام غم تا کی ببوی دانه بنشیند
هوش مصنوعی: دلهایی که از شادی بیبهرهاند و محصولی از سرخوشی ندارند، تا چه زمانی باید در دام اندوه باقی بمانند و به یاد خوشیها بنشینند؟
اگر پیمان کند صوفی که دست از می فرو شویمبخلوت کی دهد دستش که بی پیمانه بنشیند
هوش مصنوعی: اگر صوفی عهد کند که از نوشیدن شراب دست بردارد، چطور میتواند در خلوت دستش را به سوی میکوبد و بدون پیمانه بنشیند؟
مرا گویند دل بر کن بافسون از لب لیلیولی کی آتش مجنون بدین افسانه بنشیند
هوش مصنوعی: به من میگویند که با افسون لبهای لیلی، دل از خود بکنم، ولی چطور ممکن است آتش عشق مجنون به راحتی از چنین داستانی خاموش شود؟
دلم شد قصر شیرین وین عجب کان خسرو خوبانبدینسان روز و شب تنها در این ویرانه بنشیند
هوش مصنوعی: دل من به زیبایی قصر شیرین تبدیل شده و چه عجیب است که خسرو زیبا به گونهای در این ویرانه تنها روز و شب به سر میبرد.
چو یار آشنا ما را غلام خویش می خواندغریبست این که هر ساعت چنان بیگانه بنشیند
هوش مصنوعی: وقتی که دوستان نزدیک ما را به عنوان خدمتگزار خود میخوانند، جای تعجب است که در هر لحظه، او همچنان بیگانه و دور از ما به نظر میرسد.
بتی کز عکس رخسارش چراغ جان شود روشنچه دود دل که برخیزد چو او در خانه بنشیند
هوش مصنوعی: وقتی چهرهاش مانند یک چراغ جان مرا روشن می‌کند، چه غم و اندوهی بر دل من میگذرد، اگر او در خانهام بنشیند.
خرد داند که گر خواجو رهائی یابد از قیدشچرا دور از پری رویان چنین دیوانه بنشیند
هوش مصنوعی: عقل میفهمد که اگر خواجو از بند و زنجیر رهایی پیدا کند، دیگر چرا باید دور از محبوبان زیبا اینگونه مجنونوار بنشیند.