شمارهٔ ۱۳۴
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف لحظه‌های زیبا و شگفت‌انگیز زندگی می‌پردازد. شاعر به شب و روشنی ماه اشاره می‌کند و از آن می‌گوید که چطور چیزهای زیبا و درخشان از دل تیره‌ترین شب‌ها سر برمی‌آورند. همچنین به آتش عشق و دلتنگی اشاره می‌شود که می‌تواند ناگهانی و غیرمنتظره شعله‌ور شود. شاعر از انتظار خود برای رسیدن به معشوق سخن می‌گوید و این که بیدار ماندن در شب‌ها به امید دیدن آن مه زیبا است. در نهایت، اشاره به میخانه و تأثیر آن بر روح و دل نشان‌دهنده تأملات شاعر درباره عشق و زندگی است.
بسالی کی چنان ماهی برآیدو گر آید ز خرگاهی بر آید
هوش مصنوعی: روزی خواهد آمد که مانند ماهی درخشان و زیبا از زیر خاک بیرون بیاید، اگرچه ممکن است از جایی نامناسب ظهور کند.
چون رخسارش ز چین جعد شبگونکجا از تیره شب ماهی بر آید
هوش مصنوعی: چهرهاش مانند چین و شکنهای موهای شبزنده است، چگونه می‌تواند از دل تاریکی شب ماهی پیدا شود؟
اگر آئینه چینست رویشبگیرد زنگ اگر آهی برآید
هوش مصنوعی: اگر چهرهاش زیبا و دلربا باشد، در صورت بروز غم و اندوه، حالش تغییر می‌کند و آثار آن در او نمایان می‌شود.
بسا خرمن که در یکدم بسوزداز آن آتش که ناگاهی برآید
هوش مصنوعی: بسیاری از داراییها و نعمتها ممکن است در یک لحظه به دلیل یک حادثه ناگهانی از بین بروند.
همه شب تا سحر بیدار دارمبود کان مه سحرگاهی برآید
هوش مصنوعی: تمام شب را بیدار میمانم تا اینکه صبح برسد و آن ماه زیبای سحرگاهی طلوع کند.
گدائی کو بکوی دل فرو شدگر از جان بگذرد شاهی برآید
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که اگر کسی با عشق و دل در جایی فرو برود و خود را فدای معشوق کند، حتی اگر از جان خود بگذرد، حاکم و بزرگی از دل او برمیخیزد. یعنی عشق و ایثار می‌تواند به انسان مقام و ارزشی ببخشد که در اصطلاح به اندازهٔ یک شاه است.
عجب نبود درین میخانه خواجوکه از می کار گمراهی برآید
هوش مصنوعی: عجیب نیست که در این میخانه خواجو، انسان به خاطر نوشیدن شراب به راههای گمراهی کشیده شود.