شمارهٔ ۱۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و نیکویی بی‌نظیر یک شخص اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچکس نمی‌تواند به اندازه او درخشنده باشد، شبیه به ماه یا خورشید. او زیبایی را با ویژگی‌های طبیعی مقایسه می‌کند و تأکید می‌کند که هیچ چیزی مانند او وجود ندارد. همچنین، احساس عاطفی و حسرت به چشم می‌خورد که گویا از دوری او یا از احساس گناه ناشی می‌شود. شاعر در نهایت به ناامیدی و اضطراب در مورد نبود صدای حق‌طلبی و گناه خود اشاره می‌کند. به‌طور کلی، این شعر نشان‌دهنده ستایش عمیق از زیبایی و نیکویی است که در زندگی انسان‌ها ممکن است تنها وجود نداشته باشد.
مهی چون او بماهی برنیایدشهی ز انسان بگاهی برنیاید
هوش مصنوعی: هیچ موجودی مانند ماه نمی‌تواند به زیبایی و شکوه او باشد و هیچ انسانی نمی‌تواند به مرتبه و مقام یک پادشاه برسد.
چو زلف هندوی زنگی نژادشز هندوستان سیاهی برنیاید
هوش مصنوعی: اگر زلف کسی از نژاد هندی و سیاهپوست باشد، از هند هیچ رنگی جز سیاهی بر نمیآید.
باورنگ لطافت تا بمحشرچو آن گلچهر شاهی برنیاید
هوش مصنوعی: هرگز این لطافت و زیبایی از میان نخواهد رفت و در روز قیامت نیز مانند آن پادشاه با صورت زیبا به نمایش نخواهد آمد.
دل افروزی چو آن خورشید خوبانز طرف بارگاهی بر نیاید
هوش مصنوعی: دلافروزی همچون آن خورشید زیبا از سمت بارگاه برنمیخیزد.
مهش خوانم ولیکن روشنست اینکه ماهی با کلاهی بر نیاید
هوش مصنوعی: هرچند که من او را با لقب "ماه" خطاب میکنم، اما واضح است که کسی که با کلاهی بر سر دارد، نمی‌تواند حقیقتاً ماه باشد.
ور او را سرو گویم راست نبودکه سروی در قباهی بر نیاید
هوش مصنوعی: اگر بگویم او مانند سرو است، درست نیست؛ چون هیچ سروی در قبا نمیروید.
زمانی نگذرد کز خاک کویشنفیر دادخواهی بر نیاید
هوش مصنوعی: مدتی نمیگذرد که از خاک آن دیار صدای اعتراض و دادخواهی بلند خواهد شد.
گنهکارم چرا کان آتشم نیستکزو دود گناهی بر نیاید
هوش مصنوعی: من گناهکارم ولی نمیدانم چرا عذابم در این دنیا روشن نمیشود و هیچ نشانهای از گناهم بروز نمیکند.
برو خواجو که آواز درائیدرین کشور ز راهی بر نیاید
هوش مصنوعی: به سراغ خواجو برو که صدای تو در این سرزمین از هیچ راهی به گوش نمیرسد.