شمارهٔ ۱۵۲ - خواجوی کرمانی

بجز نسیم که یابد نصیبی از گلزارکه یک گلست در این باغ و عندلیب هزار

چو از گل آرزوی مرغ خوش نظر با دستتو هم ببوی قناعت کن از نسیم بهار

وگر چو غنچه جهان را بروی گل بینیبدوز چشم جهان بین بخار و دیده مخار

ز تیغ و دار چه ترسانی ای پسر ما راکه تاج ما سر تیغست و تخت ما سردار

بعشوه ام چه فریبی چرا که بلبل مستکجا بباد هوا باز گردد از گلزار

کدام دوست که دوری گزیند از بر دوستکدام یار که گیرد قرار بیرخ یار

ترا شبی نگزیرد ز چنگ و نغمه زیرمرا دمی نشکیبد ز آه و ناله زار

حدیث غصه ی فرهاد و قصه ی شیرینبخون لعل بباید نوشت بر کهسار

روان بود که بود باغ را درین موسمکنار و بر گل و خواجو ز گل گرفته کنار