شمارهٔ ۱۵۳
هوش مصنوعی: این شعر از خواجو، شاعر ایرانی، ناله و درد دل عاشقانه را به تصویر می‌کشد. شاعر از عقل و بصیرت کودکی سخن می‌گوید که نمی‌تواند او را از زنجیر محبت معشوق آزاد کند. او احساس می‌کند که تلاش برای رهایی از سرنوشت و قید عشق فایده‌ای ندارد و در غم فراق معشوق به سر می‌برد. شاعر در کنایه به تیرگی و غم عشق، تصویری از زیبایی و لذت‌های عشق را نیز مطرح می‌کند. در نهایت، او به ناله و زاری شبانه خود اشاره می‌کند و با احساس پوچی، شکل گرفته در خواب را تنها متاثر از وجود معشوق می‌داند.
پندم بچه عقل می دهد پیربندم بچه جرم می نهد میر
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که تجربه و عقل میتواند راهنمایی کند و افکار نادرست یا گناه را از بین ببرد. در واقع، از خرد و دانش میتوان برای جلوگیری از اشتباهات و گناهان استفاده کرد.
کز حلقه ی زلف او دلم راکس باز نیاورد بزنجیر
هوش مصنوعی: هیچکس نتوانست دلم را از زنجیر عشق او رها کند، چون همه چیز به موهای او مربوط میشود.
تدبیر چه سود از آنک نتوانآزاد شدن ز بند تقدیر
هوش مصنوعی: تدبیر و برنامهریزی چه فایده‌ای دارد، وقتی نتوانی از سرنوشت و تقدیر خود آزاد شوی؟
ما بی رخ او و ناله ی زاراو با می لعل و نغمه ی زیر
هوش مصنوعی: ما بدون زیبایی او و گرامی صدای او، با شراب قرمز و آواهای دلنشین زندگی میکنیم.
در دیده کشم بجای مژگانگر ز آنک ز شست او بود تیر
هوش مصنوعی: در چشمانم به جای مژهها، اشکهایی را میکشانم، زیرا آن اشکها مانند تیر به دل میزند.
بسیار ورق که در خیالشکردیم بخون دیده تحریر
هوش مصنوعی: ما زمان زیادی را صرف فکر کردن به او و نوشتن احساسات و افکارمان دربارهاش کردیم.
از دست برون شدم چه درمانوز پای درآمدم چه تدبیر
هوش مصنوعی: من از کنترل خارج شدم و نمیدانم چه راه حلی وجود دارد، همچنین از موقعیت خود خارج شدم و نمیدانم چه تدبیری باید بیندیشم.
هر خواب که دوش دیده بودمجز چشم تواش نبود تعبیر
هوش مصنوعی: هر خوابی که دیشب دیدم، تنها معنایش چشم تو بود.
تا وقت سحر نگر که خواجونالد همه شب چو مرغ شبگیر
هوش مصنوعی: نگران باش که خواجو تا صبح هر شب به مانند پرندهای که در نیمه شب ناله می‌کند، درد و غم خود را فریاد میزند.